Witamy na stronie internetowej Rzymskokatolickiej parafii
Matki Boskiej Częstochowskiej
w Katowicach - Podlesiu

30 marca - Wielki Poniedziałek:

  6.30 – 7.00 Wikariusz

17.00 – 18.00 Proboszcz

31 marca - Wielki Wtorek:

  6.30 – 7.00 Proboszcz

16.00 – 17.00 Wikariusz

17.00 – 18.00 Proboszcz

1 kwietnia - Wielka Środa:

  6.30 – 7.00 Proboszcz

16.00 – 17.00 Wikariusz

17.00 – 18.00 Proboszcz

19.00 – 20.00 Wikariusz

2 kwietnia - Wielki Czwartek:

7.00 – 8.00 Wikariusz

8.00 – 9.00 Proboszcz

16.00 – 17.00 Wikariusz

17.00 – 17.40 Proboszcz

20.00 – 21.00 Wikariusz

21.00 – 22.00 Proboszcz

3 kwietnia - Wielki Piątek:

7.00 – 8.00 Wikariusz

8.00 – 9.00 Proboszcz

9.00 – 10.00 Wikariusz

10.00 – 11.00 Proboszcz

11.00 – 12.00 Wikariusz

14.00 – 14.45 Proboszcz

14.45 – 15.45 Wikariusz

15.45 – 17.00 Proboszcz

17.00 – 18.00 Wikariusz

18.00 – 18.30 Proboszcz

20.30 – 21.30 Wikariusz

21.30 – 22.30 Proboszcz

4 kwietnia - Wielką Sobotę:

7.00 – 8.00 Wikariusz

8.00 – 9.00 Proboszcz

9.00 – 10.00 Wikariusz

10.00 – 11.00 Proboszcz

11.00 – 12.00 Wikariusz

14.00 – 15.00 Wikariusz

14 – 18 marca 2026 r.

UCZEŃ JEZUSA ŻYJE WIARĄ, NADZIEJĄ, MIŁOŚCIĄ I… STAJE SIĘ MISJONARZEM

Rekolekcjonista: ks. Prof. Antoni Bartoszek

14 marca (sobota)

17.00 – Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

18.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

15 marca (niedziela)

7.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

9.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

11.00 – Msza św. „rodzinna” z nauką (homilia dla dzieci)

14.00 – Msza św. chrzcielna z nauką rekolekcyjną

15.15 – Nabożeństwo Gorzkich Żalów z kazaniem pasyjnym

16.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

17.15 – Nauka dla młodzieży

18.00 – Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do Sakramentu Pokuty i Pojednania do godz. 19.00

19.00 – Błogosławieństwo Sakramentalne

16 marca (poniedziałek)

7.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

17.30 – Modlitwa różańcowa

18.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

19.15 – Nauka rekolekcyjna dla kobiet

17 marca (wtorek)

7.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

17.30 – Nabożeństwo do św. Józefa

18.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

19.15 – Nauka rekolekcyjna dla mężczyzn

18 marca (środa)

7.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

9.00 – Msza św. dla osób chorych oraz osłabionych wiekiem
z nauką i Sakramentem Namaszczenia Chorych

10.00 – wizyta u chorych przebywających w domach z posługa Sakramentalną

17.30 – Modlitwa różańcowa rekolekcyjna

18.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną na zakończenie

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

pozwólmy się poprowadzić Duchowi Świętemu przez ten czterdziestodniowy czas Wielkiego Postu. Zanim staniemy przy Jezusie w godzinie Jego śmierci, zanim w Wielkanoc zaśpiewamy radosne Alleluja, bądźmy z Nim również na pustyni, wejdźmy na górę przemienienia, przyjdźmy do studni jak Samarytanka, żeby odnaleźć źródło wody żywej, wróćmy do domu Ojca jak syn marnotrawny, jak jawnogrzesznica zacznijmy nowe życie z osobistą decyzją, aby nie grzeszyć już więcej.

Jak prorok Joel pragnę sobie i Wam ogłosić święty post, czas nawrócenia i pojednania z Bogiem. On jest nie tylko zadaniem do wykonania, ćwiczeniem dla poprawienia kondycji. Nie jest też czasem utkanym wyłącznie przez tradycyjne nabożeństwa i praktyki pokutne, ale jest szansą na zwycięstwo nad grzechem, szatanem i śmiercią. Wielki Post jest paschalną drogą z niewoli do wolności, z ciemności ku światłu, od zła ku dobru, ze zranień ku uzdrowieniu. Wszystko to możliwie jest tylko w Chrystusie. Bóg Ojciec uczynił dla nas grzechem swojego Syna, który nie znał grzechu, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą. Święty Paweł dobrze to zrozumiał przez swoje nawrócenie i doświadczenia. Choć z całą gorliwością starał się robić wszystko dla Ewangelii, wiedział dobrze, że może to zrobić tylko w Tym, który go umacnia. Sami z siebie możemy co najwyżej poznać nasz grzech, nazwać wszystkie biedy ludzi i świata, dotknąć bolesnych ran, ale nie potrafimy się z nich wyzwolić, odpuścić je sobie, przebaczyć i uzdrowić. Potrzebujemy Jezusa, Jego obecności, Jego drogi krzyżowej i śmierci,
bo tylko one mogą nas pojednać z Bogiem i między sobą.

W Wielkim Poście nie chodzi więc najpierw o nas, ale o Jezusa, który dla nas cierpiał rany. Niech to będzie Jego czas, dosłownie i w przenośni. Z naszego zabiegania oddajmy możliwie najwięcej czasu Panu Bogu. Zapiszmy w swoim programie dnia konkretne godziny spotkania z Jezusem. W swoich kalendarzach zanotujmy terminy wielkopostnych rekolekcji, dni skupienia, piątkowe nabożeństwa drogi krzyżowej i na spokojnie, a nie w ostatniej chwili, pomyślmy o wielkanocnej spowiedzi.

Spróbujmy też dać się prowadzić Słowu Bożemu, niech ono wyznacza rytm naszego życia i myślenia wśród zalewu słów płynących ze świata. Nie mamy w domach Najświętszego Sakramentu, ale z pewnością mamy Pismo Święte. Ono również jest miejscem obecności Boga pośród nas. Zachęcam Was, aby na czas Wielkiego Postu w ważnym miejscu swoich domów umieścić otwartą Biblię. Czytajcie ją codziennie, osobiście lub wspólnie z domownikami, ze świadomością, że choć Boga jeszcze nie widzimy, to Go słyszymy, a Jego Słowo może mieszkać pośród nas.

Pierwszym miejscem wielkopostnej wędrówki jest pustynia. W historii zbawienia staje się ona często miejscem przemiany. To przez pustynię musiał przejść lud wybrany. Na pustyni odkrywali swoją misję Mojżesz, Eliasz, Jan Chrzciciel czy św. Paweł. Także Jezus daje się zaprowadzić na pustynię. Pustynia to symbol miejsca, gdzie brakuje najważniejszych warunków do życia, gdzie zwierzęta w walce o przetrwanie stają się zajadłe i dzikie.

To ze względu na te trudności pustynia jest też ulubioną siedzibą diabła. Łatwiej mu jest kusić do zła ludzi głodnych, słabych, walczących ze sobą i skłóconych. Wiele jest takich pustyń w nas i w dzisiejszym świecie, a najboleśniejszą w skutkach jest pustynia duchowa, czyli miejsce, z którego usunięto Boga – jedyne źródło życia. Paradoksalnie, taką przestrzenią może być bogaty świat, życie pełne przyjemności i zabaw, tłum ludzi, w którym czujemy się samotni, rodzinny dom, miasta i wioski, a nawet niektóre miejsca w Kościele, w których więcej jest nas i naszych opinii niż słuchania Boga. Ponazywajmy uczciwie każdą pustynną przestrzeń naszego życia, czyli takie miejsce, w którym nie ma już Boga lub jest Go coraz mniej. Właśnie tam pragnie wejść Jezus, aby przynieść nam nowe życie.

Trzy pokusy, z którymi musi rozprawić się Jezus na pustyni, są przypomnieniem trzech niebezpiecznych postaw, które mogą niszczyć życie. Pierwsza dotyczy łatwizny. Jezus nie chce przemienić kamieni w chleb, choć wydawałoby się, że ten cud rozwiązałby problem głodu na świecie. Żeby był chleb, trzeba się mocno napracować. Dziś, dzięki postępowi w technice
i licznym ułatwieniom wydaje się, że życie jest łatwiejsze. A jednak wymaga ono od każdego sporego wysiłku. Ten wysiłek jest potrzebny w każdej sferze życia – w budowaniu i trwałości życia rodzinnego, w wychowaniu dzieci, w nauce i pracy, w trosce o dobro wspólne, a także w trosce o wiarę i w dawaniu świadectwa o Jezusie. „Czy chciałbyś kiedyś zostać górnikiem?”
– zapytałem niedawno pewnego nastolatka. „Tak, ale tylko dlatego, żeby mieć dobrą rentę!” – odpowiedział, jakby zapominając, że na tę rentę trzeba ciężko pracować na kopalni. Dobro i prawda wymagają wysiłku, natomiast zło i grzech pociągają nas swoją łatwością i drogą na skróty.

Druga pokusa dotyczy wystawiania Boga na próbę przez oczekiwanie od Niego nadzwyczajnych interwencji i działań. Diabeł kusi Jezusa, aby rzucił się z góry, licząc na pomoc aniołów. To prawda, że droga wiary ma w sobie wiele nadprzyrodzonych doświadczeń, jest naznaczona cudownymi uzdrowieniami i przeżyciami, potrzebuje charyzmatycznych uniesień, ale nie one stanowią cel naszej wiary. Droga do nieba nie jest rzucaniem się z góry, ale wspinaczką na szczyt, krok po kroku, w prostocie i mądrości, z rozwagą i rozumem, pod przewodnictwem Słowa Bożego i nauczania Kościoła.

 Trzecia pokusa to propozycja osiągnięcia bogactwa i władzy w zamian za ukłony w stronę diabła. To pokusa kompromisów, odejście od przykazań Bożych i samego Boga w zamian za dobra tego świata. To zdrada wartości chrześcijańskich dla utrzymania się w strukturach władzy, sukcesu czy popularności.

Wielkopostną odpowiedzią na te pokusy są trzy duchowe praktyki: post, modlitwa i jałmużna. Niech nasz post będzie zaproszeniem do podjęcia pracy nad sobą i nad swoją wiarą. Trzeba na nowo zobaczyć, czego musi dzisiaj dotyczyć nasze poszczenie. Może już nie tylko rezygnacja z mięsa i hucznych zabaw jest znakiem postu, ale wstrzemięźliwość i umiar w korzystaniu z mediów społecznościowych, z obrazów, które w nich oglądamy czy też nasz język i styl komunikacji w relacjach międzyludzkich, a nawet w dyskusjach publicznych.

Nie szukajmy też w naszym życiu duchowym nadzwyczajności, ale przypomnijmy sobie o ważności mszy świętej i adoracji Najświętszego Sakramentu. Odnajdźmy lub stwórzmy wspólnotę wiary w naszej parafii, odkryjmy na nowo głębię i siłę różańca i nie wstydźmy się głosić Boga wśród najbliższych.

Znakiem wolności wobec bogactw i władzy niech będzie nasza jałmużna. Tyle razy ją tak hojnie okazujecie wobec ubogich i potrzebujących. Brakuje mi słów wdzięczności wobec tylu osób i wspólnot, które w naszej archidiecezji prowadzą dzieła pomocy bliźniemu. Cieszę się każdą systematyczną działalnością i jednorazowymi akcjami prowadzonymi przez Caritas. Ostatnią taką formą jałmużny była zbiórka na rzecz Ukrainy. W archidiecezji tworzymy też jeszcze jedno ważne dzieło – dom jałmużnika, który stanie się przystanią pierwszego wsparcia dla ludzi nieobjętych pomocą systemową.

W tradycji chrześcijańskiej jałmużna dotyczy również wspierania dzieł i inicjatyw służących ewangelizacji i wspólnocie – największą przecież biedą człowieka jest bieda duchowa. Dlatego jestem Wam wdzięczny za troskę o kościoły parafialne, o odnawianie świątyń i wspieranie inicjatyw duszpasterskich. Szczególnie powinno nam zależeć na duszpasterstwie dzieci i młodzieży. Stwórzmy dla nich przestrzeń w naszych parafiach, aby mogli w nich znaleźć wspólnotę ci, którzy wciąż są w Kościele, a ci, którzy odeszli, mieli do kogo i gdzie powracać.

Dziękuję wszystkim parafiom za wspieranie budujących się jeszcze w archidiecezji dziewięciu nowych kościołów. To dzięki Waszej trosce możemy w archidiecezji podejmować dzieła formacji seminaryjnej i teologicznej, inicjować wiele ponadparafialnych wydarzeń, utrzymywać niezbędne instytucje diecezjalne. Parafia nie jest samotną wyspą, ale organiczną częścią Kościoła lokalnego, którym jest diecezja.

Zawierzam ten czas Wielkiego Postu Matce Bożej Bolesnej. W dniu 8 września br. będziemy przeżywać osiemdziesiątą rocznicę aktu poświęcenia narodu Niepokalanemu Sercu Maryi, którego dokonał prymas Polski, pierwszy biskup diecezji katowickiej, kardynał August Hlond. Chciałbym zapowiedzieć Wam moje pragnienie ponownego poświęcenia Niepokalanemu Sercu Maryi całej naszej archidiecezji katowickiej.

Naszym przewodnikiem w nawracaniu się i trosce o wspólnotę Kościoła niech będzie również św. Franciszek z Asyżu. W osiemsetną rocznicę jego śmierci zapraszam Was
na pielgrzymkę do franciszkańskich kościołów jubileuszowych w naszej archidiecezji, gdzie będzie można uzyskać specjalne odpusty nadane przez Ojca Świętego w Roku św. Franciszka.

Na wielkopostną drogę z Jezusem, przez Jego krzyż aż do nieba, z całego serca Wam błogosławię.

† Andrzej Przybylski

Arcybiskup Metropolita

Katowicki

Katowice, 18 lutego 2026 r.

Drodzy Diecezjanie,

za wschodnią granicą nadal trwa wojna. Oprócz trudności związanych z działaniami wojennymi pojawiły się kolejne problemy – brak prądu i ogrzewania, a do tego jeszcze nieustanne zagrożenie kolejnymi bombardowaniami, co sprawia, że na niektórych terenach Ukrainy mamy do czynienia z kryzysem humanitarnym. Archidiecezja Katowicka jest w stałym kontakcie z biskupem Vitalijem Kryvickim, ordynariuszem kijowsko-żytomierskim. Ludność tej diecezji potrzebuje aktualnie funduszy na zakup paliwa do generatorów prądotwórczych i urządzeń grzewczych oraz do funkcjonowania kuchni socjalnych na terenie Kijowa. Wszystkich diecezjan, którym nie jest obojętny los człowieka, prosimy o wsparcie w postaci środków finansowych.

W nawiązaniu do prośby Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski Arcybiskupa Tadeusza Wojdy, proszę o przeprowadzenie zbiórki przed kościołami w niedzielę 15 lutego br. Zebrane ofiary i kwoty wpłacone na konto Caritas Archidiecezji Katowickiej z dopiskiem „UKRAINA” zostaną przekazana do diecezji Kijowsko-Żytomierskiej.

Wpłaty można dokonać na rachunek: PL 96 1050 1214 1000 0090 3169 8062 z dopiskiem „UKRAINA” lub przez stronę: www.caritas.katowice.pl

Dziękuję wszystkim diecezjanom za nieustanną modlitwę o pokój, jak również za wszelkie wsparcie materialne.

Z pasterskim błogosławieństwem

† Andrzej Przybylski
Arcybiskup Metropolita
Katowicki

Pokój z wami wszystkimi.
W kierunku pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego

„Pokój z tobą!”

To starożytne pozdrowienie, nadal używane na co dzień w wielu kulturach, w wieczór Paschy nabrało nowego znaczenia w ustach zmartwychwstałego Jezusa. Jego Słowo: „Pokój wam” ( J 20, 19.21) nie tylko wyraża życzenie, ale dokonuje ostatecznej przemiany w tych, którzy je przyjmują, a tym samym w całej rzeczywistości. Dlatego następcy Apostołów każdego dnia i na całym świecie głoszą najcichszą rewolucję: „Pokój z wami!”. Począwszy od wieczora, gdy wybrano mnie na Biskupa Rzymu, chciałem włączyć moje pozdrowienie do tego chóralnego zwiastowania. I pragnę potwierdzić, że jest to pokój zmartwychwstałego Chrystusa, pokój nieuzbrojony i rozbrajający, pokorny i wytrwały. Pochodzi on od Boga, Tego, który bezwarunkowo miłuje nas wszystkich.

Pokój zmartwychwstałego Chrystusa

Chrystus – nasz pokój, jest Tym, który zwyciężył śmierć i zburzył mury oddzielające ludzi (por. Ef 2, 14) – to Dobry Pasterz, który oddaje życie za swoją owczarnię i ma wiele owiec poza zagrodą (por. J 10, 11.16). Jego obecność, Jego dar, Jego zwycięstwo znajdują oddźwięk w wytrwałości wielu świadków, dzięki którym dzieło Boga trwa w świecie, stając się jeszcze bardziej widoczne i jaśniejące w mroku czasów.

Kontrast między ciemnością a światłem nie jest bowiem jedynie biblijnym obrazem opisującym cierpienia, z których rodzi się nowy świat: jest to doświadczenie, które nas przenika i wstrząsa nami w związku z próbami, napotykanymi w sytuacji historycznej, w jakiej żyjemy. Jednak, by nie pogrążyć się w ciemności, trzeba widzieć światło i w nie wierzyć. Jest to konieczność, do której przeżywania w sposób wyjątkowy i uprzywilejowany powołani są uczniowie Jezusa, ale która na wiele sposobów może otworzyć drogę do serca każdego człowieka. Pokój istnieje, chce w nas zamieszkiwać, ma łagodną moc oświecania i poszerzania rozumu, opiera się przemocy i ją pokonuje. Pokój ma tchnienie wieczności: podczas gdy w stronę zła woła się: „dość”, pokojowi szepcze się: „na zawsze”. W tę perspektywę wprowadził nas Zmartwychwstały. W tym przeczuciu żyją kobiety i mężczyźni budujący pokój, którzy przeżywając dramat tego, co Papież Franciszek nazwał „trzecią wojną światową w kawałkach”, nadal opierają się skażeniu ciemności, jak strażnicy w nocy.

Niestety, możliwe jest również coś przeciwnego, czyli zapomnienie o świetle: traci się wtedy realizm, ulegając częściowemu i wypaczonemu obrazowi świata, naznaczonemu mrokami i lękiem. (...) Niezależnie od tego, czy mamy dar wiary, czy wydaje nam się, że go nie posiadamy, drodzy bracia i siostry, otwórzmy się na pokój! Przyjmijmy go i uznajmy, zamiast uważać go za daleki i niemożliwy. Pokój jest nie tyle celem, co obecnością i wędrówką. Nawet jeśli spotyka się z oporem zarówno w nas, jak i poza nami, strzeżmy go jak małego płomienia zagrożonego burzą, nie zapominając o imionach i dziejach tych, którzy nam o nim dawali świadectwo. Jest to zasada, która kieruje naszymi wyborami i je determinuje. Nawet w miejscach, gdzie pozostały jedynie gruzy i gdzie rozpacz zdaje się nieunikniona, właśnie dzisiaj znajdujemy tych, którzy nie zapomnieli o pokoju. Tak jak w wieczór Paschy Jezus wszedł do miejsca, gdzie przebywali przerażeni i zniechęceni uczniowie, tak pokój zmartwychwstałego Chrystusa nadal przekracza drzwi i bariery dzięki głosom i twarzom Jego świadków. Jest to dar, który pozwala nie zapominać o dobru, a uznawać je za zwycięskie, wybierać je na nowo i wspólnie.

Pokój nieuzbrojony

Tuż przed pojmaniem, w chwili głębokiego zaufania, Jezus powiedział do tych, którzy z Nim byli: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat”. I zaraz dodał: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka” (J 14, 27). Zaniepokojenie i lęk mogły, rzecz jasna, dotyczyć przemocy, która wkrótce miała w Niego uderzyć. Analizując głębiej, Ewangelie nie ukrywają, iż powodem zaniepokojenia uczniów była Jego pokojowa odpowiedź. Drogę tę kwestionowali wszyscy – Piotr jako pierwszy – jednak Nauczyciel prosił, aby nią podążali za Nim do końca. Droga Jezusa jest nadal powodem niepokoju i strachu. A On stanowczo powtarza tym, którzy chcieliby Go bronić: „Schowaj miecz do pochwy” (J 18, 11; por. Mt 26, 52). Pokój zmartwychwstałego Jezusa jest nieuzbrojony, ponieważ taka była Jego walka w konkretnych okolicznościach historycznych, politycznych i społecznych. Chrześcijanie muszą wspólnie stawać się profetycznie świadkami tej nowości, pamiętając o tragediach, w których zbyt często byli współwinni. Wielka przypowieść o sądzie ostatecznym zachęca wszystkich chrześcijan do działania z miłosierdziem w takiej właśnie świadomości (por. Mt 25, 31-46). Czyniąc to, znajdą u swojego boku braci i siostry, którzy na różne sposoby potrafili wysłuchać cierpienia innych i wewnętrznie uwolnili się od iluzji przemocy.

Chociaż obecnie nie brakuje osób o sercach gotowych na pokój, ogarnia je wielkie poczucie bezsilności wobec coraz bardziej niepewnego biegu wydarzeń. Już św. Augustyn zwracał uwagę na pewien szczególny paradoks: „Trudniej jest sławić pokój, niż go mieć. Jeśli go chcemy sławić, wysilamy się, szukamy znaczenia wyrazów, ważymy słowa; jeśli go chcemy posiąść bez żadnego trudu osiągamy i posiadamy”.

Kiedy traktujemy pokój jako odległy ideał, w końcu nie uznajemy za skandaliczne, że można mu zaprzeczyć, a nawet prowadzić wojnę, żeby go osiągnąć. Wydaje się, że brakuje właściwych idei, wyważonych słów, umiejętności powiedzenia, że pokój jest blisko. Jeśli pokój nie jest rzeczywistością, której doświadczamy i którą należy chronić i pielęgnować, to w życiu domowym i publicznym rozprzestrzenia się agresja. W relacjach między obywatelami a rządzącymi dochodzi do sytuacji, w której za winę uznaje się fakt, iż nie przygotowuje się dostatecznie do wojny, do reagowania na ataki, do odpowiadania na przemoc. Wykraczając znacznie poza zasadę uprawnionej obrony, na płaszczyźnie politycznej taka logika konfrontacyjna jest najbardziej aktualnym czynnikiem w globalnej destabilizacji, która z każdym dniem nabiera większej dramatyczności i nieprzewidywalności. Nieprzypadkowo powtarzające się apele o zwiększenie wydatków na cele wojskowe i wynikające z tego decyzje są przez wielu rządzących usprawiedliwiane rzekomym zagrożeniem ze strony innych. W istocie, odstraszająca siła potęgi militarnej, a w szczególności odstraszanie nuklearne, wyraża irracjonalność relacji między narodami opartej nie na prawie, sprawiedliwości i zaufaniu, lecz na strachu i dominacji siły. „To zaś sprawia – jak już pisał w swoim czasie św. Jan XXIII – że narody żyją w ustawicznym strachu, jakby w obliczu nawałnicy, która może rozpętać się w każdej chwili z potworną siłą. (...)

W 2024 r. światowe wydatki na zbrojenia wzrosły o 9,4% w porównaniu z rokiem poprzednim, potwierdzając nieprzerwaną od dziesięciu lat tendencję i osiągając kwotę 2 718 mld dolarów, czyli 2,5% światowego PKB. Co więcej, wydaje się, że obecnie na nowe wyzwania chce się odpowiedzieć nie tylko ogromnym wysiłkiem gospodarczym na rzecz zbrojeń, ale także zmianą polityki edukacyjnej: zamiast kultury pamięci, która przechowuje świadomość nabytą w XX w. i niezapominanie o milionach ofiar, promuje się kampanie komunikacyjne i programy edukacyjne w szkołach i na uniwersytetach, a także w mediach, które sieją poczucie zagrożenia i przekazują wyłącznie zbrojną koncepcję obrony i bezpieczeństwa.

Jednak „prawdziwy miłośnik pokoju kocha wrogów pokoju”. W ten sposób św. Augustyn zalecał, aby nie palić mostów i nie nalegać przedstawiając listę zarzutów, ale preferować drogę słuchania i – w miarę możliwości – spotkania z racjami innych osób. Sześćdziesiąt lat temu Sobór Watykański II zakończył się ze świadomością pilnej potrzeby dialogu między Kościołem a światem współczesnym. (...)

Potwierdzając apel ojców soborowych i uznając drogę dialogu za najskuteczniejszy sposób działania na każdym poziomie, stwierdzamy, że dalszy postęp technologiczny i zastosowanie sztucznej inteligencji w dziedzinie wojskowości doprowadziły do radykalizacji tragizmu konfliktów zbrojnych. (...)

Pokój rozbrajający

Dobroć jest rozbrajająca. Być może dlatego Bóg stał się Dzieciątkiem. Tajemnica Wcielenia, której najdalej posuniętym punktem jest uniżenie zstąpienia do piekieł, zaczyna się w łonie młodej matki i objawia się w betlejemskim żłóbku. „Pokój na ziemi” śpiewają aniołowie, obwieszczając obecność bezbronnego Boga, dzięki któremu ludzkość może odkryć, że jest miłowana tylko wtedy, gdy troszczy się o Niego (por. Łk 2, 13-14). Nikt, jak tylko dziecko, nie potrafi tak nas przemienić. (...)

Jan XXIII jako pierwszy wprowadził perspektywę integralnego rozbrojenia, które można osiągnąć jedynie poprzez odnowę serca i umysłu. W encyklice Pacem in terris napisał: „Wszyscy muszą zrozumieć, że nie da się ani powstrzymać wzrostu potencjału wojennego, ani zmniejszyć zapasów broni, ani – co jest najistotniejsze – całkowicie jej zlikwidować, jeśli tego rodzaju rozbrojenie nie będzie powszechne i całkowite oraz jeśli nie dokona się ono i w sercach ludzkich, to znaczy, jeśli wszyscy nie będą zgodnie i szczerze współdziałać, aby usunąć z serc strach i obawę przed wybuchem wojny. To zaś wymaga, żeby w miejsce zasady, uważanej dziś za najwyższą gwarancję pokoju, wprowadzić zupełnie inną, która głosi, że prawdziwy i trwały pokój między narodami musi się opierać nie na równowadze sił zbrojnych, ale jedynie na wzajemnym zaufaniu. (...)

Niestety, coraz częściej we współczesnym świecie słowa wiary są wciągane do walki politycznej, błogosławienia nacjonalizmu i religijnego usprawiedliwiania przemocy i walki zbrojnej. Ludzie wierzący muszą aktywnie, przede wszystkim poprzez swoje życie, zaprzeczać tym formom bluźnierstwa, które przysłaniają Święte Imię Boga. Dlatego też – oprócz działania – bardziej niż kiedykolwiek, konieczne jest pielęgnowanie modlitwy, duchowości, dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego jako dróg pokoju i języków spotkania między tradycjami a kulturami. Na całym świecie pożądane jest, aby „każda wspólnota stawała się «domem pokoju», w którym wrogość uczymy się rozbrajać przez dialog, gdzie praktykuje się sprawiedliwość i pielęgnuje się przebaczenie” Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek, trzeba bowiem, poprzez czujną i twórczą kreatywność duszpasterską, ukazać, że pokój nie jest utopią.

Z drugiej strony, nie powinno to odwracać uwagi wszystkich od znaczenia wymiaru politycznego. Ci, którzy są powołani do pełnienia funkcji publicznych na najwyższych i najbardziej odpowiedzialnych stanowiskach, niech „badają wnikliwie, w jaki sposób da się najrozsądniej ułożyć na całym świecie wzajemne stosunki między państwami na zasadzie równowagi bardziej zgodnej z ludzką naturą. (...) Jest to rozbrajająca droga dyplomacji, mediacji, prawa międzynarodowego, niestety zaprzeczana przez coraz częstsze naruszanie mozolnie osiągniętych porozumień, w kontekście, który wymagałby nie delegitymizacji, ale raczej wzmocnienia instytucji ponadnarodowych.

Dzisiaj sprawiedliwość i godność ludzka są bardziej niż kiedykolwiek narażone na nierównowagę sił między najsilniejszymi. Jak przeżyć czas destabilizacji i konfliktów, uwalniając się od zła? Należy motywować i wspierać każdą inicjatywę duchową, kulturową i polityczną, która podtrzymuje żywą nadzieję, przeciwdziałając rozprzestrzenianiu się „podejścia fatalistycznego, tak jakby aktualne procesy były wynikiem anonimowych i bezosobowych sił oraz struktur niezależnych od ludzkiej woli”. (...) Leon XIII jasno podkreślił to już w encyklice Rerum novarum: „Doświadczenie codzienne uczy człowieka, że siły ma słabe; ono go też składnia i wzywa do starania się o pomoc drugich. (...)

Oby to było owocem Jubileuszu Nadziei, który pobudził miliony ludzi do ponownego odkrycia siebie jako pielgrzymów i rozpoczęcia w sobie tego rozbrojenia serca, umysłu i życia, na które Bóg odpowiada niezwłocznie, wypełniając swoje obietnice: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i sędzią dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!” (Iz 2, 4-5).

Watykan, 8 grudnia 2025 r.

LEON PP. XIV

PARAFIALNY ZESPÓŁ PREWENCYJNY DO SPRAW OCHRONY DZIECI I MŁODZIEŻY

W skład zespołu wchodzą:

• ks. dr Jacek PLECH – proboszcz /kontakt: 32 308 64 48/

• Halina KLIMONTKO-MICHALCZYK – psycholog /kontakt: 500 275 265/

• Anna HUBICKA – pełnomocnik /kontakt: 501 617 563/

STANDARDY OCHRONY DZIECI

W PARAFII P/W MATKI BOŻEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ

W KATOWICACH – PODLESIU

1. Najważniejsze elementy standardów ochrony dzieci.

• Standardy ochrony dzieci to zasady, dzięki którym umożliwiamy tworzenie bezpiecznego środowiska w taki sposób, by każde dziecko czuło się w parafii dobrze i bezpiecznie, by było w niej akceptowane i szanowane;

   

• Standardy określają również sposób reagowania na krzywdę lub niestosowne zachowania w parafii lub poza nią, a także wyznaczają sposób postępowania z osobą krzywdzoną i sprawcą;

   

• Każdy osoba zaangażowana w naszej parafii jest odpowiedzialna za tworzenie bezpiecznego środowiska: duszpasterze, szafarze, kościelni, organiści, wolontariusze, pracownicy probostwa, animatorzy, rodzice, dzieci i młodzież. Wszyscy razem staramy się współpracować w trosce o dobro wspólne;

   

• W parafii wyznaczone są osoby, które mają odpowiednie kompetencje w zakresie ochrony dzieci i młodzieży przed skrzywdzeniem:

  
  osoba zaufana – Halina Klimontko-Michalczyk – psycholog /kontakt: 500 275 265/

  osoba zaufana – Anna Hubicka – pełnomocnik /kontakt: 501 617 563/

   

• Wszystkie działania będą podejmowane w trosce o dzieci i młodzież, by zapewnić im poczucie bezpieczeństwa oraz wspomagać ich harmonijny rozwój;

   

• W parafii będą organizowane różne inicjatywy edukacyjne skierowane do pracowników, wolontariuszy, animatorów, rodziców, dzieci i młodzieży. Tematem szkoleń i warsztatów będą sposoby tworzenia bezpiecznego środowiska, ochrona przed krzywdzeniem i przeciwdziałanie różnym formom przemocy;

   

• Niedopuszczalna jest jakakolwiek forma przemocy (fizycznej, psychicznej czy seksualnej) przez osoby zaangażowane w parafii oraz dzieci.

   

• Każdy sygnał świadczący o tym, że dziecko może doświadczać przemocy ze strony osoby dorosłej lub innego dziecka w parafii lub poza nią, będzie zawsze bardzo poważnie traktowany przez wszystkich zaangażowanych w parafii;

   

• Każda sytuacja będzie odpowiednio diagnozowana, a podejmowane działania będą miały na celu jak najszybsze przerwanie krzywdzenia oraz udzielenie potrzebnego wsparcia osobie, która by tego doświadczała;

   

• Pracownicy parafii zadeklarowali podejmowanie działań według zasad określonych w pełnej wersji standardów ochrony dzieci.

   

• Gdy dziać się będzie coś niepokojącego, szczególnie wobec dzieci i młodzież, jakikolwiek rodzaj krzywdy ze strony kogokolwiek lub ktoś będzie świadkiem krzywdy innej osoby, niezwłocznie należy o istniejącej sytuacji informować pracowników parafii lub animatorów, a zwłaszcza osobę zaufania.

   

• Szczególnie ważną częścią standardów są zasady bezpiecznych relacji między dorosłymi a dziećmi oraz między dziećmi. Mają one służyć tworzeniu bezpiecznego i przyjaznego środowiska w parafii. Duszpasterze, pracownicy, wolontariusze, czy animatorzy będą zawsze reagować na przekraczanie i nierespektowanie przyjętych zasad.

   

• Podstawową zasadą, którą będziemy stosować, jest równe traktowanie wszystkich dzieci. Godność każdej osoby jest w naszej parafii jest i będzie szanowana. Jednocześnie uwzględniać chcemy wyjątkowość i indywidualność każdej osoby, poprzez dostosowywanie metod i podejścia uwzględniającego indywidualne potrzeby i sytuację życiową.

   

• Wszyscy zaangażowani w parafii mają obowiązek reagować na niewłaściwe zachowania dziecka wobec samego siebie, rówieśników lub dorosłych. Metodą będzie upominanie oraz stosowanie przyjętych w parafii środków dyscyplinujących. Jest to bowiem przejaw troski osób dorosłych o bezpieczeństwo i prawidłowy rozwój młodzieży i dzieci.

   

• Troska o bezpieczeństwo i dobre relacje dotyczy również Internetu i komunikacji drogą elektroniczną. Parafia dbać będzie o to, by dostęp do Internetu był bezpieczny, poprzez wprowadzanie rozwiązań ograniczających możliwość dostępu do treści szkodliwych.

   

• Ponadto osoby zaangażowane w parafii mają reagować na niebezpieczne, szkodliwe i krzywdzące sytuacje zaistniałe się w przestrzeni internetowej.

   

• Dziecko zawsze może poprosić o pomoc, gdy ono samo lub ktoś inny doświadczać będzie krzywdzenia w sieci.

   

• Pracownicy parafii mają obowiązek zadbać o ochronę wizerunku dzieci i młodzieży. To rodzice dziecka decydują, czy wyrażają zgodę na publikację zdjęć i filmów prezentujących wizerunek ich dzieci;

   

• Jeżeli podczas różnych wydarzeń związanych z życiem parafii będą robione zdjęcia, czy nagrywane filmiki, które później miałyby być wykorzystane w mediach społecznościowych, będą mogły być na nich obecne tylko te dzieci, których rodzice wyrażą na to zgodę;

   

• Każde dziecko w momencie wykonywania zdjęć lub nagrań ma prawo zdecydować samo, że nie życzy sobie, by jego wizerunek był zamieszczony i upubliczniony w materiałach z konkretnego wydarzenia. Pracownicy będą szanować decyzję dziecka. Powyższa zasada nie dotyczy sytuacji, kiedy wizerunek osoby stanowi jedynie szczegół całości, takiej jak zgromadzenie, krajobraz lub impreza publiczna.

   

• Dzieci i młodzież powinny szanować prawo do prywatności rówieśników oraz dorosłych, dlatego nie mogą publikować w przestrzeni internetowej i w swoich mediach społecznościowych wizerunku innych osób bez jej wiedzy i zgody.

2. Zasady bezpiecznych relacji pracowników parafii z dziećmi

W standardach ochrony dzieci znajduje się szczegółowy kodeks zachowań, który powinien być respektowany przez wszystkich pracowników parafii. Poniżej zamieszczamy streszczenie najważniejszych zasad obowiązujących osoby dorosłe pracujące w parafii:

• Pracownicy parafii podejmują działania dla dobra dzieci i w ich najlepszym interesie.

   

• Każde dziecko jest traktowane z szacunkiem, uwzględnia się jego godność, prawo do prywatności, a także indywidualne potrzeby, zdolności i sytuację życiową.

   

• Indywidualne podejście nie może oznaczać niesprawiedliwego faworyzowania wybranego dziecka.

   

• Pracownicy dbają o tworzenie odpowiednich relacji z dziećmi, właściwych dla osób dorosłych, opartych na szacunku, zaufaniu i respektowaniu odpowiednich granic w komunikacji i kontakcie fizycznym.

   

• Niedopuszczalne jest stosowanie przemocy w jakiejkolwiek formie.

   

• Niedopuszczalne jest nawiązywanie z dziećmi i młodzieżą jakichkolwiek relacji o charakterze seksualnym czy romantycznym.

   

• Niedopuszczalne jest utrwalanie wizerunku dzieci dla celów prywatnych.

   

• Każdy kontakt z dziećmi jest jawny i wynika z realizacji zadań i działań prowadzonych na rzecz parafii.

   

• Pracownicy nie mogą utrzymywać relacji prywatnych z dziećmi (poza sytuacjami, gdy kontakty poza parafią wynikają z innych przyczyn – np. pracownik jest członkiem rodziny bądź znajomym rodziny dziecka).

   

W sytuacji, gdy dorośli nie stosują się do przyjętych zasad, świadek takiego zachowania może zgłosić sprawę do osoby przyjmującej zgłoszenia, innego pracownika parafii, którego darzy zaufaniem, lub bezpośrednio do Proboszcza.

3. Zasady bezpiecznych relacji między dziećmi - patrz grafiki

4. Osoby i miejsca, gdzie można uzyskać pomoc

• W sytuacji gdy:

   

  – doświadczasz przemocy ze strony osoby dorosłej lub innego dziecka w parafii lub poza nią,
  – jesteś świadkiem krzywdzenia innej osoby,
  – dzieje się coś niepokojącego,
  – przeżywasz trudne chwile,

  
  nie zostawaj z tym sam/sama. Możesz znaleźć wsparcie. Blisko Ciebie są osoby, które będą umiały Ci pomóc.

   

• Osoby, do których zawsze możesz się zwrócić w parafii o pomoc:

  
  – osoba przyjmująca zgłoszenia o krzywdzeniu / osoba zaufania;
  – ksiądz lub katecheta;
  – animator;
  – każdy pracownik parafii, którego darzysz zaufaniem.

   

• Możesz też szukać wsparcia poza parafią. Warto znać telefony zaufania i miejsca, w których możesz uzyskać fachową pomoc:

  
  – 800-12-12-12 – całodobowy Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka;

  
  – 116-111 – całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży prowadzony przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę;

   

  – 112 – numer alarmowy w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia.

   

Zapraszamy do naszego kościoła parafialnego w Podlesiu, w poniedziałek 6 stycznia - w Uroczystość Objawienia Pańskiego, do udziału w Koncercie Kolęd w wykonaniu Orkiestry Dętej, pod dyrekcją Pana Mirosława Kaszuby. Początek o godz. 17.00. 

Na prośbę ks. Arcybiskupa w najbliższą niedzielę 22 września, po Mszach św., przed kościołem przeprowadzimy zbiórkę na ofiary powodzi. xjp

KOMUNIKAT DOTYCZĄCY DZIAŁALNOŚCI BRACTWA ŚWIĘTEGO PIUSA X
NA TERENIE ARCHIDIECEZJI KATOWICKIEJ

Odnośnie do działalności Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X (FSSPX) na terenie archidiecezji katowickiej informuję, iż na podstawie aktualnych wytycznych Stolicy Apostolskiej status tegoż Bractwa w Kościele jest kanonicznie nieuregulowany.

Przypominam, że:

1. 21 stycznia 2009 roku papież Benedykt XVI – w nadziei na osiągniecie przez Bractwo pełnej jedności z Kościołem – uwolnił od zaciągniętej ekskomuniki ówczesnego przełożonego Bractwa oraz trzech innych biskupów wyświęconych bez zgody Stolicy Apostolskiej.

2. W Roku Miłosierdzia, tj. od 8 grudnia 2015 do 20 listopada 2016 roku, papież Franciszek udzielił kapłanom Bractwa jurysdykcji do ważnego słuchania spowiedzi i rozgrzeszania, a następnie, w liście apostolskim Misericordia et misera z 20 listopada 2016 roku, podjął decyzję o wydłużeniu tej możliwości poza okres jubileuszowy, aż do wydania nowych postanowień w tym względzie (por. tamże, n. 12).

3. W liście apostolskim Traditionis custodes z 16 lipca 2021 roku papież Franciszek określił zasady sprawowania liturgii rzymskiej sprzed 1970 roku, wskazując m.in., iż „do zadań biskupa diecezjalnego jako moderatora, promotora i stróża całego życia liturgicznego w powierzonym mu Kościele partykularnym należy regulowanie celebracji liturgicznych w swojej diecezji. Dlatego do jego wyłącznej kompetencji należy zezwolenie na używanie w diecezji Mszału Rzymskiego z 1962 r., z zastosowaniem się do wytycznych Stolicy Apostolskiej” (art. 2). W dokumencie tym określono również inne szczególne zadania biskupa, a także powinności prezbitera korzystającego z niektórych dawnych form liturgii rzymskiej (por. art. 3‒5). Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w dokumencie z 4 grudnia 2021 roku podała dalsze wyjaśnienia i szczegółowe wskazania w tym względzie.

Opierając się na wyżej wymienionych podstawach prawnych, należy wskazać, iż kapłani Bractwa – działając na terenie diecezji bez zezwolenia Biskupa miejsca – sprawują Mszę świętą ważnie, ale niegodziwie, gdyż czynią to poza ramami dyscypliny kościelnej.

Dlatego wszystkim wiernym, którzy są duchowo przywiązani do Mszy świętej według dawnej formy liturgii rzymskiej (czyli do tzw. Mszy trydenckiej), usilnie zalecam uczestnictwo w Mszy świętej w zaaprobowanych i wyznaczonych do tego miejscach, to jest:

1/ w kościele pw. świętych Męczenników Jana i Pawła w Katowicach-Dębie

– w I i III niedzielę miesiąca o godz. 17:30;

2/ w kościele pw. Matki Bożej Bolesnej w Rybniku

– w II niedzielę miesiąca o godz. 14:00;

3/ w kościele pw. św. Marii Magdaleny w Tychach

– w II i IV niedzielę miesiąca o godz. 17:30;

4/ w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Wodzisławiu Śląskim

– w IV niedzielę miesiąca o godz. 13:00.

Zapewniam, iż we wskazanych lokalizacjach Msza święta wg dawnej formy liturgii rzymskiej jest sprawowana z zachowaniem przepisów kościelnych, w jedności z Ojcem Świętym oraz Biskupem miejsca.

Zgodnie z postanowieniami zawartymi w liście apostolskim Misericordia et misera z 20 listopada 2016 roku kapłani Bractwa ważnie słuchają spowiedzi i udzielają rozgrzeszenia.

Z modlitwą o dar jedności w Kościele katolickim oraz pasterskim błogosławieństwem,

Arcybiskup Adrian Józef Galbas SAC
Metropolita Katowicki

Katowice, 3 września 2024 roku,
we wspomnienie św. Grzegorza Wielkiego, papieża i doktora Kościoła

Delegat ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży w Archidiecezji Katowickiej

Ks. Łukasz Nocoń Delegat ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży w Archidiecezji Katowickiej

Adres miejsca pracy: Kuria Metropolitalna ul. Jordana 39; 40-043 Katowice.

(wejście od ul. Wita Stwosza 16, poziom -1)

Kontakt

Adres do korespondencji:

Skr. poczt. 206

40-950 Katowice

kom.: +48 519 318 959

e-mail: delegat.dm@archidiecezjakatowicka.pl

Pomoc

Katolicki Telefon Zaufania (Katowice) +48 32 253 05 00 (całodobowy)

Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 116 111 (od 12.00-2.00)

Bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla dzieci i młodzieży, zapewnia dzwoniącym możliwość dzielenia się troskami, rozmawiania o sprawach dla siebie ważnych oraz wsparcia w trudnych sytuacjach.  Formy pomocy: konsultacje telefoniczne i online, interwencje podejmowane w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia, działania edukacyjne i informacyjne.

Telefon dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci (Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę) 800 100 100 

Bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy dzieciom przeżywającym kłopoty i trudności wynikające z problemów i zachowań ryzykownych. 

Formy pomocy: konsultacje telefoniczne i online w sytuacjach związanych z problemami rodziców/opiekunów i nauczycieli z podejrzeniem lub stwierdzeniem doświadczania przez dzieci i młodzież agresji i przemocy w szkole, cyberprzemocy i zagrożeń związanych z nowymi technologiami, wykorzystywania seksualnego, kontaktu z substancjami psychoaktywnymi, uzależnień, depresji, myśli samobójczych lub zaburzeń odżywiania.